JiDa
Voor de in Zuid Afrika geboren JiDa was het leven al snel een groot avontuur. Op haar vijfde scheidde haar moeder van haar vader en op haar zevende besloot deze om samen met JiDa en haar nieuwe vlam naar Zweden te emigreren. Dit bleek een erg grote verandering te zijn. Op 18 jarige leeftijd begon JiDa met het schrijven van songteksten. Dit deed zij tussen het studeren door. De teksten waren vrij simpel en gingen vooral over koetjes en kalfjes. Ze hadden geen diepe onderliggende gedachten maar zaten toch goed in elkaar. Dat vond ook een medewerker van een lokaal Zweeds magazine en zij vroeg JiDa een verhaal te schrijven voor het blad. Ongeveer vijf jaar geleden verhuisde JiDa opnieuw. Dit maal naar Amsterdam. Een stad waar zij zich erg thuis voelt. In het dagelijks leven is JiDa boekhouder. Maar als het even kan, laat zij haar creativiteit de vrije loop en schrijft zij songteksten, gedichten en monologen. JiDa is onlangs zelfs begonnen met het schrijven van een filmscript. Daarnaast zingt zij, speelt keyboard, produceert en zelfs paardrijden is voor haar weggelegd. Schrijven is en blijft echter haar passie en zij neemt deze passie dan ook zeer serieus: “Every true piece I have written I stand behind fully, some with pride others parthly shame. At that particular moment, that was exactly what I felt and wanted to express. If I can’t accept myself in everything I can be and feel (good and bad), then how can I expect others to accept or even begin to understand me?”

Composed
Perception of the known tarnished
Why then trust the unknown?
Supervised the garden that was built
Down to the very stone
What is shown and what is said
Is not the picture whole in frame
Afraid of what may come my way
Inviting misery and pain.?
How can one know when it is safe?
"Can never tell" I have been told
Well there's no rush and I'll be brave
Half open - seemingly composed